ARCHIWUM GALERII

część pierwsza 

część druga 

Grover`s Corners, New Hampshire, USA. 7 maja 1901 roku. Szósta rano. Doktor Gibbs wraca właśnie do domu - odbierał poród w sąsiedniej wiosce. Jego żona, Julia, przygotowuje śniadanie. Ulicą przechodzi roznosiciel lokalnej gazety. Jej wydawca, pan Webb, sąsiad Gibbsów, wstanie, jak zwykle, późno. Myrtle Webb, jego żona, krząta się w kuchni. Zaraz obudzą się dzieci. Zjedzą śniadanie i pobiegną do szkoły. Osiedle Teatralne, Kraków. 18 czerwca 2001 roku, szósta po południu. Na scenie Teatru Ludowego dwa stoły i kilka pomalowanych na żółto krzeseł. Akt pierwszy, widownia zapełniona po brzegi. Grzesiek, w kapeluszu na głowie, z teczką, przechodzi przez scenę. Wita się z Kaśką. Kaśka, ubrana w kraciastą sukienkę i fartuszek, wykonuje skomplikowane ruchy: odsłania wyimaginowane firanki, rozpala ogień, smaży jajecznicę. Obok podobnie wymachuje rękami Gosia, teraz żona pana Webba. Zaraz obudzą się dzieci. Pod oknami przejdzie Dawid, udając brzęk baniek z mlekiem. - Dzień dobry, doktorze – powie po angielsku do Grześka. – Ktoś zachorował? - Para bliźniąt przyszła na świat w sąsiedniej wiosce – - odpowie doktor Gibbs. – Będzie padać? - Raczej nie, popołudnie zapowiada się piękne – - odpowie mleczarz, pchając nieistniejący wózek. Doktor Gibbs przeszedł właśnie do klasy maturalnej. Tak samo jego żona, pani Webb i jej córka Emily. Pan Webb, lat dziewiętnaście, zdał maturę, za parę dni ma egzamin na studia. Pozostali mieszkańcy Grover`s Corners to głównie licealiści. Nieliczni, wśród nich gazeciarz Sławek, chodzą do podstawówki. Większość poznała się dopiero podczas zajęć w krakowskiej K&K School of English. Na scenę wchodzi reżyser – Marek Kokosiński. Prywatnie – właściciel szkoły i lektor angielskiego. Drobny, niewysoki, z nieodłączną fajeczką w dłoni (fajeczka to tylko rekwizyt). – Ta sztuka nazywa się „Our Town”. Jej autorem jest Thornton Wilder. Pierwszy akt pokazuje jeden dzień w naszym miasteczku. Jest 7 maja 1901 roku, na krótko przed świtem.... Grover`s Corners to prowincjonalna, senna mieścina, gdzie jedynym wydarzeniem są śluby i pogrzeby. Sensację wzbudza miejscowy pijak, dyrygent w kościelnym chórze. Każdy dzień przebiega niemal identycznie: mężczyźni pracują, kobiety zajmują się gospodarstwem, dzieci nauką i zabawą. Ten jednostajny rytm egzystencji ma jednak swoje drugie dno: jest próbą pokazania ponadczasowej wartości drobnych zdarzeń dnia codziennego. Dostrzega ją w ostatnim akcie, niestety już po śmierci, Emily Webb: - Czy którakolwiek ludzka istota zdaje sobie sprawę z tego, jak wspaniałe jest życie? Nasze miasteczko”, mniejsze lub większe, to tylko jedno z tysięcy miasteczek na całej kuli ziemskiej. Radości i smutki Emily, jej lekcje matematyki i prezenty urodzinowe – czym one są, gdy uświadomimy sobie, ile bilionów takich dziewcząt jest, było i będzie na świecie? – pyta w przedmowie do swojego dzieła Thornton Wilder. Urodzony w roku 1897, syn konsula, pierwsze dwa lata życia spędził w Szanghaju. Absolwent uniwersytetu w Yale, uczył francuskiego, był profesorem w Harvardzie. Pierwsze jego opowiadanie ukazało się w roku 1926. Za „Our Town”, które napisał dwanaście lat później, otrzymał nagrodę Pulitzera. W latach sześćdziesiątych spektakl pokazano w polskim Teatrze Telewizji. Marek Kokosiński i jego żona, Barbara, oboje angliści z dyplomami Uniwersytetu Jagiellońskiego, plany wystawienia sztuki Wildera snuli już od kilku lat. Pomysł wziął się, jak twierdzą, z „przyczyn sentymentalnych”. - „Our Town” graliśmy z kolegami na trzecim roku studiów, kiedy większości obecnych odtwórców tych samych ról nie było jeszcze na świecie – mówią. – To bardzo ciekawa nowela, ciepła, zupełnie odmienna od dzisiejszej, zabieganej rzeczywistości, a przy tym – z ponadczasowym przesłaniem. Adaptacja sztuki zbiegła się z dziesięcioleciem istnienia szkoły. Założyli ją na początku lat dziewięćdziesiątych. Wcześniej każde z nich uczyło angielskiego: on obcokrajowców w Nowym Jorku, ona młodzież w krakowskim liceum. W „K&K” pełnią teraz podwójną funkcję: właścicieli i lektorów. Jak mówią, udaje się im w ten sposób połączyć życiową pasję z wykonywaniem zawodu. Większość ról powierzyli oddanym słuchaczom, którzy uczęszczają na zajęcia od kilku lat. Pozostali zgłosili się sami. Role okazały się jakby „szyte na miarę”, pasujące do ich temperamentów i charakteru. Paweł: - Podoba mi się pan Webb. Ma trochę niekonwencjonalne podejście do rzeczywistości, tak samo jak ja. Kaśka: Pani Webb, którą gram w sztuce, ma charyzmę i mocną osobowość. Ja jestem o wiele spokojniejsza, nigdy nie podnoszę głosu, ale na scenie musiałam krzyczeć. Na pierwszych próbach miałam z tym problem, ale w końcu – przemogłam się. Dzięki tej roli sama się czegoś o sobie nauczyłam. < - Dużo pomogła nam pani Katarzyna Deszcz, reżyser teatralny – mówi Marek Kokosiński. – Udało się jej wydobyć z poszczególnych osób ich najbardziej charakterystyczne cechy. O tym, że zaangażowaliśmy ją do pracy przy spektaklu, zadecydował przypadek. Czwórka jej dzieci chodzi do „K&K School of English”.... Akt drugi. Na scenie Teatru Ludowego świetlany księżyc i dwie drabiny, symbolizujące pokoje na piętrze w dwóch sąsiadujących ze sobą domach. George (Piotrek), syn doktora Gibbsa, i młoda Emily Webb (Magda) stoją na ich szczycie, rozmawiając. Wystrojona w niebieską sukienkę Emily – najlepsza uczennica w klasie - udaje, że nie zauważa zapatrzonego wzroku sąsiada, robiąc jednocześnie zalotne minki. Magda: - Strasznie żal mi Emily. Jest naiwna, nie ma w niej ani odrobiny feministycznego zacięcia. Zapowiada się świetnie, ma najlepsze stopnie, ale zakochuje się w George`u i traci wszelkie szanse na karierę. Zostaje kurą domową, rodzi mu dwójkę dzieci i umiera w wieku dwudziestu kilku lat. Magda jest humanistką. Wrażliwą, łagodną, trochę zamkniętą w sobie. Jej Emily to urocza osóbka, pełna wdzięku i energii. George w sztuce Wildera to prosty chłopak. Zamiast uczyć się, woli grać w piłkę i wie, że kiedyś zostanie farmerem. - Czy taki sam jest Piotrek? –zastanawia się Magda. – Nie wiem, chociaż w roli sprawdził się idealnie. Chociaż chodzimy do tej samej szkoły i większość z nas mieszka w Hucie, tak naprawdę wcale się nie znamy. Spotykaliśmy się tylko podczas prób, kiedy nie było zbyt wiele czasu na rozmowy. Dalszy ciąg aktu drugiego. Pan Webb prowadzi pod rękę Emily (w tej samej sukience, tylko z welonem na włosach i naręczem kwiatów). Z drugiej strony wychodzi George (w garniturze). Za chwilę spotkają się pośrodku sceny. Emily zaczyna płakać (Magda mówi potem, że doprowadziła się do takiego stanu, ze płakała naprawdę). Emily: -Tato, ja nie chcę wychodzić za mąż. Chce być ciągle twoja małą dziewczynką... Pan Webb: Spokojnie, Emily, pomyśl przez chwilę. George! Pozwól tu na minutę. Popatrz, Emily, to najlepszy chłopak na świecie. George, oddaję ci moją córkę. Myślisz, że jesteś w stanie się nią zaopiekować? - Po co wysyłać chłopaków na obóz językowy? Jakby codziennie rozmawiali ze sobą po angielsku, to po dwóch miesiącach mówiliby tak dobrze, jak ci na scenie –komentuje siedzące na widowni małżeństwo. – Wystarczyło trochę poćwiczyć i w ogóle się nie mylą. Marek Kokosiński (w czasach studenckich grał George`a) mówi, że próby trwały trzy miesiące. Przed występem jego podopieczni byli na scenie zaledwie dwa razy. Jak udało im się opanować tak dużą ilość tekstu w obcym języku? - Wbrew pozorom nie jest to trudne – mówi Gosia (pani Webb). – Większość z nas przygotowywała się albo do matury, albo do egzaminów FCE, więc mieliśmy na co dzień kontakt z angielskim. Żaden z odtwórców głównych ról nie wybiera się jednak na filologię angielską. Ani do szkoły teatralnej, chociaż trudno nazwać ich prawdziwymi amatorami. Gosia, Kaśka i Magda od dawna interesują się teatrem, w tym roku spektakl z ich udziałem wygrał „FAMĘ”. Gosia chce studiować filmoznawstwo albo filologię hiszpańską, pozostałe dziewczyny nie mają jeszcze sprecyzowanych planów. Paweł został w tym roku laureatem olimpiady z angielskiego na szczeblu centralnym. Z aktorstwem ma styczność od dziecka – zawód ten wykonują jego rodzice. Nie chce jednak iść w ich ślady („fajne zajęcie, ale wynagrodzenie nieproporcjonalne do wkładanego weń wysiłku”). Za kilka dni zdaje egzaminy na japonistykę. - Wcale się im nie dziwię – mówi Marek Kokosiński. – Za moich czasów studenckich angielski stanowił okno na świat, choć jednocześnie możliwości wyjazdu były znikome. Teraz, kiedy wszyscy jeżdżą za granicę, ma znaczenie bardziej praktyczne. - Przyjemny język, ale nie chciałabym się do niego ograniczać – przyznaje Magda. – Dobrze jest robić wiele różnych rzeczy. Na razie wybierają się na wakacje. Kaśka nad jeziora, Gosia na Maltę, Paweł – gdzieś w góry. We wrześniu większość z nich znów rozpocznie zajęcia w „K&K School of English”. - Chodzimy tu już od sześciu lat – mówi Gosia. – Osiągamy coraz wyższy poziom, przez cały czas mamy kontakt z językiem. Poza tym przywiązaliśmy się. Jest świetna atmosfera, trudno się nudzić. Przedstawienie nie jest pierwszą próbą ożywienia szkolnej rutyny. Wcześniej były festiwale piosenki angielskiej, pokazy filmów, imprezy noworoczne. Planują wystawić „Our Town” jeszcze raz, najlepiej w tym samym składzie. Wstępny termin to późna jesień. Niestety, nie udały się żadne zdjęcia zrobione podczas czerwcowego występu. Jedyną jego dokumentacją jest film nakręcony kamerą wideo. Widać na nim również żywe reakcje publiczności. - Na początku trudno było mi ocenić spektakl, bo jak tu znaleźć obiektywne opinie dla przeżywanych dopiero co emocji? Jednak jak zobaczyłem ten film, na spokojnie, kilka dni później, pomyślałem sobie: oni naprawdę dobrze to zagrali – mówi Marek Kokosiński. - Może, jak dalej tak pójdzie, stworzymy nawet jakąś trupę amatorską? - dodaje i niekoniecznie musi to być żart. BEATA CHOMĄTOWSKA DZIENNIK POLSKI, sierpień 2001 

W dniu 8 lutego w Teatrze Ludowym odbyło się przedstawienie teatralne w języku angielskim pod tytułem "Little Dreams" w wykonaniu słuchaczy z grup dziecięcych K & K School of English. A oto fragment recenzji, która ukazała się w "Gazecie Wyborczej" w dniu 9 lutego: PREMIERA w Teatrze Ludowym "AND THE GARLIC BUSINESS EXPLODED" Bardzo dużo dobrego humoru po angielsku Spektakl "Little Dreams" pokazali w niedzielę na scenie Teatru Ludowego młodzi aktorzy ze szkoły K&K School of English. Przygotowane według pomysłu dzieci przedstawienie uświetniło koniec zimowego semestru. (...) Aktorzy recytowali i tańczyli. towarzyszyły im efekty specjalne i dużo dobrego humoru. Całość w Gazecie Wyborczej Kraków z dnia 9 lutego